Vliegen is maar niks

Ik heb het wel vaker gezegd: vliegen is maar niks. Het is als een busreis naar Spanje, maar dan nog smallere stoeltjes. Gelukkig zijn ze op een lijnvlucht nog wel een paar cm breder dan op een charter naar Gran Canaria, maar breed is anders.
Opstijgen is leuk, landen ook, maar die zit ertussenin... de eerste vlucht was 8,5 uur van Schiphol naar Philadelphia. pfffffff, een lange zit. Die afgesloten wordt met de woorden van de piloot: Welcome to the gooooood old You Es of Eeeeee! Het blijven een beetje wereldvreemden, die Amerikanen.

In Philly krijgen we direct een mokerslag: 33 graden en loeierdrukkend weer. Colin kan na verlaten van het vliegtuig maar aan een ding denken: een sigaret. NU! We moeten echter eerst door de douane (JA! Eindelijk een stempel in de paspoorten). Daarna verlaat hij even bijna illegaal de terminal, maar dat doen veel meer nicotine-verslaafden. Buitengekomen ziet hij een prachtig bord hangen van Jamaica Airways.


Na de tweede sigaret in vijf minuten is het tijd voor iets te drinken. Bier graag. Bijna lukt het om er twee te krijgen, maar de best wel vriendelijke dame vraagt toch om Colins ID.. jammer, wordt een cola voor hem. En een bier voor pa. En nog een. Overigens kreeg die bijna 17-jarige dus wel bier, en ze vinden dat prima. Beetje hypocriet wel, die Amerikanen.
Naast ons in de kroeg zit een aardige Ier waar we mee aan de praat komen. Hij moet haast maken, want hij moet met US Airways naar? Los Angeles. Wij vertrekken 20 minuten later en zijn ruim op tijd voor dezelfde vlucht.