Vliegen, brrrr

Vijf uur wakker, vijf over vijf onder de douche, kwart over vijf Colin eruit en vijf voor half zes staan we al voor het hotel te wachten op de valetparking die de auto ophaalt. Ik heb geloof ik zelfs een verkeerd roomnummer doorgegeven, 556 ipv 559. Nou ja, zie wel of er nog een rekening volgt.

Het wegbrengen van de huurauto bij verhuurder Alamo (een kilometer verderop) verloopt gesmeerd. Digitaal scannen, even eromheen, geen deuken, bon printen, klaar. We hebben 2.126 mijl gereden, dat is 3.421 km. Dat valt nog wel mee eigenlijk.

Inchecken gaat snel, we eten een croissant met bacon, ei en kaas en werken een gigantische bak koffie naar binnen. Dan begint de eerste zit van zes uur in het vliegtuig. Er is wifi aan boord, helaas is de batterij van de laptop maar goed voor vier uur. Maar het doodt de tijd.

In Philadelphia kan Colin zijn nicotinegehalte weer op peil brengen. Was tijd ook, hij vertoont onthoudingsverschijnselen. Na twee pizza-slices en een pepsi (jakkie, Diet Coke is veel lekkerder) resteren nog 12 dollars. Die wisselt Colin om voor 8 euro. Half uur wachten, vlucht naar Amsterdam. De film Invictus (over het rugbyteam waarmee Nelson Mandela Zuid Afrika wil verenigen) is volgens junior erg slaapverwekkend. Hij slaapt er grotendeels doorheen. Van de tweede weet ik niks, daarna is er wat van de Simpsons, en tot slot een leuke documentaire van History HD.

Om 9:19 pakken we de trein naar Hengelo waar pa en ma ons om half twaalf oppikken. Colin krijgt bij het middageten eindelijk zijn frikandellen. Hij gaat daarna naar moeders om zijn telefoon (Nokia N96, 06-15205092) op te halen, senior start de wasmachine en duikt daarna van een tot zes het bed in.

Tot slot: dit waren de populairste nummers op de Amerikaanse radio:
Alejandro - Lady GaGa
Dynamite - Tajo Cruz
California Gurls - Katy Perry (ft. Snoop Dogg)

Maandag 2 augustus, Hollywood (2)

Het wordt de hoogste tijd voor een bak koffie en Monster-energydrink. Dat drinken we in het winkelcentrum dat grenst aan het Kodak Theatre (bijna naast Grauman's hoor, en tegenover die rode loper). Daarna bekijken we de shops. Een van de eerste dingen die we tegenkomen is een zaak die tassen verkoopt. Aangezien Iris daar al tijden om vraagt (zeuren zal ik 't maar niet noemen), mail ik een paar foto's naar haar. Makkelijk hoor, zo'n Blackberry. Enthousiast komt enkele seconden later de sms al: die bruine links!!! Ja, maar je denkt toch niet dat we met zoiets op straat gezien willen worden?

Even verderop zien we kinderen spelen in het water. En nog weer verder is er fantastisch uitzicht op het Hollywood sign. Die beroemde letters in de heuvels dus. Misschien zijn ze herkenbaar als je de rechterfoto aanklikt.



We lopen Hollywood Boulevard verder af, nemen een biertje en een glas water en besluiten naar de grote letters te gaan. Net voor we de auto instappen, zien we onze eerste Elvis van de hele vakantie (even eerder zagen we de zoveelste Michael Jackson al). Ook die maar even vereeuwigd, net als de letters vanaf Beachwood Drive.

Via West Hollywood gaan we naar het hotel terug. Er is geen non-smoking kamer meer beschikbaar, we bedingen gratis ontbijt als goedmakertje en krijgen dat ook. Helaas kunnen we de bonnen niet benutten, want het ontbijt start pas om zes uur. Dat betekent ontbijten op de luchthaven, want we moeten de auto bijtijds inleveren.

Maandag 2 augustus, Hollywood (1)

Vandaag beginnen we met het inpakken van de koffers voor de vliegreis. Dat zal er de laatste dag namelijk niet van komen, we vliegen om half negen en moeten om zeven uur op t vliegveld zijn. Dat betekent half zes!! 's ochtends uitchecken uit het hotel en de auto wegbrengen. Brrr, da's wel erg vroeg morgen!

Na de koffersessies rijden de twee toeristen rond elf uur weg bij Crowne Plaza, richting Hollywood. Het is een ritje van dik 20 minuten, dat we verlengen door het traditionele ontbijt bij Subway. We zijn net te laat om nog eieren te kunnen krijgen op de broodjes (dat serveren ze maar tot 11 uur). Dus wordt het een tuna-sandwich voor vaders en een kipfilet+kaas-sandwich voor zoon. Een Diet Coke (in Nederland Cola Light) delen we, totale kosten: 11 dollar.

Hollywood is erg toeristisch. We parkeren (20 dollar) en gaan Hollywood Boulevard op. Bij de eerste bioscoop is het al raak. Er wordt een rode loper uitgelegd en vanavond zal er wel een premiere zijn. Daar wachten we echter niet op, lezen we wel in de roddelbladen of op sites als Dlisted.com of Perezhilton.com.







Daarna volgen we de Hollywood Walk of Fame, al die sterren in het trottoir met beroemde (en ook onbekende) namen. Want wie Mario Antonio Solis is? Nooit van gehoord. Zijn ster wordt geplaatst als we er langslopen. Anderen kennen we wel nauurlijk! Gezien het jaartal zeg ik: Irma la Douce. Die steen (foto rechts) ligt ook op een veel prominenter plaats: bij de ingang van Grauman's Chinese Theatre.

Zondag 1 augustus

Vandaag heeft vooral Colin een dagje 'vakantie van vakantie'. Uitslapen tot kwart over elf, snel inpakken, ontbijten, via de PCH naar LA (filerijden in Malibu), dan het hotel in en daar achter de tv en chips. Ook senior heeft weinig moeite met zo'n dagje. Het was al druk genoeg de afgelopen weken. Morgen doen we Hollywood.

Zaterdag 31 juli

Colin is jarig vandaag. Gistermiddag (16 uur ongeveer) belde moeders al op om 'm te feliciteren (was al na middernacht in NL, dus jarig daar). zaterdagochtend belde hij oma, opa & marc maar even. Iedereen weer helemaal op de hoogte, als ze de blog al niet gelezen hadden.

Er restte ons nog één highlight van San Francisco: die ene brug. Okee, hebben we dus ook maar snel gedaan. Eerst 64 dollar !! aftikken voor we de auto uit de parkeergarage mochten halen. Ach, Amsterdam is nog duurder, denken we dan maar.


De Golden Gate Bridge lag weer eens in de mist. We hebben 'm vanaf de zuidzijde (San Francisco) op de foto gezet, daarna eroverheen gereden, nogmaals vanaf de noordzijde (Sauselito) vereeuwigd. Net als al die Amerikanen, Britten, Japanners en Chinezen deden. Een Amerikaanse dame was zo vriendelijk ons beide voor de brug op de digitale gevoelige plaat te zetten. Colin wilde eigenlijk niet, maar liet zich na flink aandringen toch overhalen.

Daarna de lange lange rit langs de kust naar Goleta, bij Santa Barbara. Volgens het boekje 600 km. Ja, als je de snelweg neemt, en die US highway 101 is doodsaai. Wij namen natuurlijk de Pacific Coast Highway. Iets meer dan 800 km, en met tempo 80 schiet dat niet echt op. Maar wel erg mooi hoor, die weg. Helaas was het aan het begin van de dag erg grauw. Opvallend: de weg loopt echt op minder dan 30 meter van de zee!
Een raad voor mensen die de PCH ook willen doen: zet de TomTom uit. In ieder geval: snoer Eva de mond. Want die wilde hele stukken van de PCH niet nemen. Wij zijn eigenwijs, deden we lekker wel.

Onderweg moesten we, volgens het boekje, de 17 miles drive doen tussen Monterey en Carmel. Dus gedaan. Het bleek een soort enclave, de Pebbles Beach Company. Heeeeeeeeel erg dure en mooie en mooigelegen huizen daar. Met allemaal golfvelden ertussen. Volgens mij is er jaarlijks een professioneel tournooi. Even googelen.... Was in ieder geval een vreemd gezicht, mensen aan t golfen op 10 meter van zee.

Acht uur 's avonds in Goleta's Holiday Inn. Snel een hap eten: bij het Outback Steakhouse want de afhaalchinees was out of business, het pand for lease. Colin laat 't op zijn verjaardag weer goed smaken, neemt zo ongeveer de duurste steak van de kaart, in de grootste maat, een 12 oz. Outback Special (kogelbief van 350 gram zeg maar). En eet 'm nog op ook (en laat de frites staan)! Ik neem een beschaafde trio van de grill: ribbetjes, kipfilet en garnalen. Smaakt prima. Erg leuke waitress (Linsey). Ach, beetje babbelen en een goede fooi is verzekerd.

Op de hotelkamer begint Colin de helicopter te demonteren. Dat belooft weinig goeds.
Morgen meer.