Vliegen, brrrr

Vijf uur wakker, vijf over vijf onder de douche, kwart over vijf Colin eruit en vijf voor half zes staan we al voor het hotel te wachten op de valetparking die de auto ophaalt. Ik heb geloof ik zelfs een verkeerd roomnummer doorgegeven, 556 ipv 559. Nou ja, zie wel of er nog een rekening volgt.

Het wegbrengen van de huurauto bij verhuurder Alamo (een kilometer verderop) verloopt gesmeerd. Digitaal scannen, even eromheen, geen deuken, bon printen, klaar. We hebben 2.126 mijl gereden, dat is 3.421 km. Dat valt nog wel mee eigenlijk.

Inchecken gaat snel, we eten een croissant met bacon, ei en kaas en werken een gigantische bak koffie naar binnen. Dan begint de eerste zit van zes uur in het vliegtuig. Er is wifi aan boord, helaas is de batterij van de laptop maar goed voor vier uur. Maar het doodt de tijd.

In Philadelphia kan Colin zijn nicotinegehalte weer op peil brengen. Was tijd ook, hij vertoont onthoudingsverschijnselen. Na twee pizza-slices en een pepsi (jakkie, Diet Coke is veel lekkerder) resteren nog 12 dollars. Die wisselt Colin om voor 8 euro. Half uur wachten, vlucht naar Amsterdam. De film Invictus (over het rugbyteam waarmee Nelson Mandela Zuid Afrika wil verenigen) is volgens junior erg slaapverwekkend. Hij slaapt er grotendeels doorheen. Van de tweede weet ik niks, daarna is er wat van de Simpsons, en tot slot een leuke documentaire van History HD.

Om 9:19 pakken we de trein naar Hengelo waar pa en ma ons om half twaalf oppikken. Colin krijgt bij het middageten eindelijk zijn frikandellen. Hij gaat daarna naar moeders om zijn telefoon (Nokia N96, 06-15205092) op te halen, senior start de wasmachine en duikt daarna van een tot zes het bed in.

Tot slot: dit waren de populairste nummers op de Amerikaanse radio:
Alejandro - Lady GaGa
Dynamite - Tajo Cruz
California Gurls - Katy Perry (ft. Snoop Dogg)

Maandag 2 augustus, Hollywood (2)

Het wordt de hoogste tijd voor een bak koffie en Monster-energydrink. Dat drinken we in het winkelcentrum dat grenst aan het Kodak Theatre (bijna naast Grauman's hoor, en tegenover die rode loper). Daarna bekijken we de shops. Een van de eerste dingen die we tegenkomen is een zaak die tassen verkoopt. Aangezien Iris daar al tijden om vraagt (zeuren zal ik 't maar niet noemen), mail ik een paar foto's naar haar. Makkelijk hoor, zo'n Blackberry. Enthousiast komt enkele seconden later de sms al: die bruine links!!! Ja, maar je denkt toch niet dat we met zoiets op straat gezien willen worden?

Even verderop zien we kinderen spelen in het water. En nog weer verder is er fantastisch uitzicht op het Hollywood sign. Die beroemde letters in de heuvels dus. Misschien zijn ze herkenbaar als je de rechterfoto aanklikt.



We lopen Hollywood Boulevard verder af, nemen een biertje en een glas water en besluiten naar de grote letters te gaan. Net voor we de auto instappen, zien we onze eerste Elvis van de hele vakantie (even eerder zagen we de zoveelste Michael Jackson al). Ook die maar even vereeuwigd, net als de letters vanaf Beachwood Drive.

Via West Hollywood gaan we naar het hotel terug. Er is geen non-smoking kamer meer beschikbaar, we bedingen gratis ontbijt als goedmakertje en krijgen dat ook. Helaas kunnen we de bonnen niet benutten, want het ontbijt start pas om zes uur. Dat betekent ontbijten op de luchthaven, want we moeten de auto bijtijds inleveren.

Maandag 2 augustus, Hollywood (1)

Vandaag beginnen we met het inpakken van de koffers voor de vliegreis. Dat zal er de laatste dag namelijk niet van komen, we vliegen om half negen en moeten om zeven uur op t vliegveld zijn. Dat betekent half zes!! 's ochtends uitchecken uit het hotel en de auto wegbrengen. Brrr, da's wel erg vroeg morgen!

Na de koffersessies rijden de twee toeristen rond elf uur weg bij Crowne Plaza, richting Hollywood. Het is een ritje van dik 20 minuten, dat we verlengen door het traditionele ontbijt bij Subway. We zijn net te laat om nog eieren te kunnen krijgen op de broodjes (dat serveren ze maar tot 11 uur). Dus wordt het een tuna-sandwich voor vaders en een kipfilet+kaas-sandwich voor zoon. Een Diet Coke (in Nederland Cola Light) delen we, totale kosten: 11 dollar.

Hollywood is erg toeristisch. We parkeren (20 dollar) en gaan Hollywood Boulevard op. Bij de eerste bioscoop is het al raak. Er wordt een rode loper uitgelegd en vanavond zal er wel een premiere zijn. Daar wachten we echter niet op, lezen we wel in de roddelbladen of op sites als Dlisted.com of Perezhilton.com.







Daarna volgen we de Hollywood Walk of Fame, al die sterren in het trottoir met beroemde (en ook onbekende) namen. Want wie Mario Antonio Solis is? Nooit van gehoord. Zijn ster wordt geplaatst als we er langslopen. Anderen kennen we wel nauurlijk! Gezien het jaartal zeg ik: Irma la Douce. Die steen (foto rechts) ligt ook op een veel prominenter plaats: bij de ingang van Grauman's Chinese Theatre.

Zondag 1 augustus

Vandaag heeft vooral Colin een dagje 'vakantie van vakantie'. Uitslapen tot kwart over elf, snel inpakken, ontbijten, via de PCH naar LA (filerijden in Malibu), dan het hotel in en daar achter de tv en chips. Ook senior heeft weinig moeite met zo'n dagje. Het was al druk genoeg de afgelopen weken. Morgen doen we Hollywood.

Zaterdag 31 juli

Colin is jarig vandaag. Gistermiddag (16 uur ongeveer) belde moeders al op om 'm te feliciteren (was al na middernacht in NL, dus jarig daar). zaterdagochtend belde hij oma, opa & marc maar even. Iedereen weer helemaal op de hoogte, als ze de blog al niet gelezen hadden.

Er restte ons nog één highlight van San Francisco: die ene brug. Okee, hebben we dus ook maar snel gedaan. Eerst 64 dollar !! aftikken voor we de auto uit de parkeergarage mochten halen. Ach, Amsterdam is nog duurder, denken we dan maar.


De Golden Gate Bridge lag weer eens in de mist. We hebben 'm vanaf de zuidzijde (San Francisco) op de foto gezet, daarna eroverheen gereden, nogmaals vanaf de noordzijde (Sauselito) vereeuwigd. Net als al die Amerikanen, Britten, Japanners en Chinezen deden. Een Amerikaanse dame was zo vriendelijk ons beide voor de brug op de digitale gevoelige plaat te zetten. Colin wilde eigenlijk niet, maar liet zich na flink aandringen toch overhalen.

Daarna de lange lange rit langs de kust naar Goleta, bij Santa Barbara. Volgens het boekje 600 km. Ja, als je de snelweg neemt, en die US highway 101 is doodsaai. Wij namen natuurlijk de Pacific Coast Highway. Iets meer dan 800 km, en met tempo 80 schiet dat niet echt op. Maar wel erg mooi hoor, die weg. Helaas was het aan het begin van de dag erg grauw. Opvallend: de weg loopt echt op minder dan 30 meter van de zee!
Een raad voor mensen die de PCH ook willen doen: zet de TomTom uit. In ieder geval: snoer Eva de mond. Want die wilde hele stukken van de PCH niet nemen. Wij zijn eigenwijs, deden we lekker wel.

Onderweg moesten we, volgens het boekje, de 17 miles drive doen tussen Monterey en Carmel. Dus gedaan. Het bleek een soort enclave, de Pebbles Beach Company. Heeeeeeeeel erg dure en mooie en mooigelegen huizen daar. Met allemaal golfvelden ertussen. Volgens mij is er jaarlijks een professioneel tournooi. Even googelen.... Was in ieder geval een vreemd gezicht, mensen aan t golfen op 10 meter van zee.

Acht uur 's avonds in Goleta's Holiday Inn. Snel een hap eten: bij het Outback Steakhouse want de afhaalchinees was out of business, het pand for lease. Colin laat 't op zijn verjaardag weer goed smaken, neemt zo ongeveer de duurste steak van de kaart, in de grootste maat, een 12 oz. Outback Special (kogelbief van 350 gram zeg maar). En eet 'm nog op ook (en laat de frites staan)! Ik neem een beschaafde trio van de grill: ribbetjes, kipfilet en garnalen. Smaakt prima. Erg leuke waitress (Linsey). Ach, beetje babbelen en een goede fooi is verzekerd.

Op de hotelkamer begint Colin de helicopter te demonteren. Dat belooft weinig goeds.
Morgen meer.

Vrijdag 30 juni, toeristje spelen

Na het boodschappen doen, nemen we de beroemde cablecar naar Fishermans Wharf. Lopen was misschien wel sneller geweest, we moeten minstens drie kwartier wachten voor we instappen. Maar er is genoeg te zien en te beleven in de tussentijd. We stappen namelijk in aan het eindpunt (Market/Fifth street) en daar moeten die wagentjes draaien. En dat gebeurt nog met de hand (Colin heeft er een filmpje van geschoten).

De rit zelf gaat rustig. Op Fishermans Wharf stappen we eerst maar eens bij Burger King binnen voor naar Pier 33 te bussen met de F-line, een modernere trolleybus (circa 1930). Op pier 33 is het tickets kopen en inchecken voor de excursie naar Alcatraz. @#$%^&*()_ dat valt tegen! Tot 11 augustus uitverkocht. Grrrrr.

Colin koopt er een tweede Zippo (slechts 30 dollar). Daarna gaan we met de bus via Chinatown terug naar het hotel.

Vrijdag 30 juni, eerst maar eens shoppen

Colin slaapt uit. En flink ook. Pas rond kwart voor twaalf komt hij zijn bed uit. Daarna gaat 't ook echt snel: een kwartier later zitten we al bij Subway voor het ontbijt. Helaas serveren ze dat niet meer. Tot elf uur kun je ei op je broodje krijgen, daarna niet meer. Nou, dan maar alleen bacon & kaas (senior) en salami en kaas (junior). Rare jongens, die Amerikanen.

We steken de straat over en gaan Westfield/Nordholm binnen. Super luxe shopping mall. Colin denkt even aan het kopen van kleren, maar als hij de prijzen ziet, is dat snel afgelopen.
We lopen daarna het centrum even door. Direct stuiten we op een verkoper van zonnebrillen. Zowel vader als zoon kopen er een (de mijne was zo gekrast dat het bijna gevaarlijk werd, Colin had er nog geen). Nu wel dus. Hij moet zich alleen nog scheren.

Bij Brookstore zien we een paar heeeeeeel leuke gadgets. Colin was verliefd op deze, pa op deze. We kochten beide dus. En een extra accu, overal oplaadbaar, voor de Blackberry Storm of iPhone/Ipod. Vraagt wel een adapter van US-plug naar NL-stekker, die kocht ik een eindje verderop.

Frisjes hier

Onderweg naar San Francisco daalde de temperatuur gestaag. Was het nog 93 F in Yosemite, in Mercer was het al een behaaglijker 85 F. In Oakland zakten we onder de 80, in downtown San Francisco (we zitten op 250 meter van de Apple Store) was het net boven de 75. Dus in een paar uur tijd zakten we van 34 naar 24 graden. Voor vannacht wordt 14 graden verwacht, morgen zal het kwik niet verder stijgen dan 17 graden. Brrrrrr. Maar goed dat we beide een trui hebben meegenomen.

Die tijdelijke verkoeling (zaterdag wordt het weer 23 graden) heeft natuurlijk ook voordelen. De airco kan uit. Dat betekent het einde aan een loopneus en zere keel.

Donderdag 29 juli: geen geluk in 't hotel

Kwart over tien maak ik Colin wakker, snel inpakken en uitchecken. We zijn nog geen enkele keer iets vergeten mee te nemen, dat is wel eens anders geweest in Noorwegen.

Over de rit naar San Francisco is weinig meer te vertellen dan dat we EINDELIJK weer telefoonverbinding krijgen. En het landschap wijzigt weer eens snel. Van bergachtig naar ranchland, naar melkvee (snijmais!!) en fruitteelt.
Uiteindelijk komen we San Francisco binnen vanuit Oakland (de Bay Bridge, tol $4). Het hotel is echt downtown, op 200 meter van het hippe winkelcentrum.

Met het hotel gaat van alles mis. Ten eerste krijgen we geen kamer met twee bedden (want die waren op). En de vervangende is niet echt denderend. Wisten jullie dat er nog hotels zijn zonder flatscreens? We vonden er dus een. Daarnaast werkt het wifi niet goed. De monteur moet er voor langskomen, het duurt een uur of vijf voordat een en ander werkt. Tot slot wordt het tweede bed naar de verkeerde kamer gebracht....

In de tussentijd gaan we het centrum in. Two blocks down, then on your left is the Apple store, zegt een portier. Nou, als we aan de oostkant van Fifth Street komen, is het ineens een getto. Daar zal de Apple Store niet zijn. We gaan dus rechts in plaats van links en vinden hem. Ze hangen er met de benen uit. De kabel die Marc wilde is gekocht, kosten 19 dollar, plus taxes, maakt 21 dollar.

Terug in het hotel werkt internet nog niet, dus gaan we uit eten. Twee keer de daily special, een heerlijke halve kip met een pasta. Spaghetti voor Colin, ravioli voor ondergetekende.
In de bar krijgt Colin eindelijk een biertje. Of hij 21 is? eh... Maar het biertje lukt.

Na het eten naar de kamer: Roberts digitale kaart om de deur te openen werkt niet. Gggggrrrrr, gaat er iets wel goed in het Pickwick? Nou ja, met Colins keycard geopend, Internet doet het nu wel. Gelukkig. Dus bloggen maar.

Woensdag 28 juli (2)

Het is een stevige rit vanaf Furnace Creek naar de Yosemite View Lodge. Het boekje zegt 500 km, Tom heeft er ruim 100 meer. We tanken toch maar even bij de eerste tankstop die we tegenkomen. Want zonder benzine in de desert, dik 40 graden, nauwelijks verkeer, dat lijkt me niet gezond.

Bij het tankstation in Stovepipe Wells is ook een saloon. Allemaal toeristisch natuurlijk, maar het ontbijt is er prima. Warm (bacon, scrambled eggs en toast) maar vooral het koude vruchtendeel is erg goed. Bessen, druiven, grapefruits en pruimen. We scheppen er goed van op, want het is een buffet en we zijn Nederlanders. Dus willen we veel waar voor ons geld.

Dan de lange, lange rit naar Yosemite. Onderweg verandert het landschap van stenenwoestijn naar zandwoestijn naar savanne naar bosrijk (ineens), dan weer grasland (erg droog trouwens) tot we de alpen ingaan. Oh nee, de Sierra Nevada. Maar ze zien er hetzelfde uit. Enige verschil: in de Alpen heb je van die haarspeldbochten, hier zijn het rechte wegen met af en toe een flauwe bocht erin. Ik ben deze dag wel blij met de zes-cilinder Malibu. Een Kia-tje had er wel moeite mee gehad. Nothing beats cubic inches.

Yosemite moet je niet doen op een vakantiedag in juli. En zeker niet aan het eind van een lange rit. Het is gewoon filerijden in dat park. En er is weinig te zien in het deel dat wij doorkruisen. Eigenlijk een beetje een teleurstelling dus.





De Yosemite View Lodge is een prima motel. We eten er pizza (Colin wil weer de medium sized, wanneer leert ie ’t nou?) en kijken tv. Senior vindt het rond middernacht wel goed geweest, junior kijkt wat langer. Hij mag toch uitslapen tot tien uur de volgende dag, want dan is het een kort ritje naar San Francisco.

Colins blog

Nou hier een stukje blog van mij (Colin) op verzoek van oma.
Alles tot nu toe leuk, het eten smaakt goed en het reizen is goed te doen. Behalve wanneer je een paar keer om 8 uur je nest uit getimmerd wordt om eens “lekker” 600 kilometer te gaan rijden… Oftewel wanneer pa rijdt slaap ik een uurtje in de auto. als het niet meer is.

Veel Monster Energy Drink! Halve liters, in Nederland een cafeïne waarde van 16 koppen koffie, hier 21 koppen koffie dus dat helpt goed als je er 3 per dag drinkt.







De oordoppen van Marc werken goed tegen het oorverdovende gesnurk van pa. ‘s Ochtends alleen even zoeken waar ze liggen, want dan zitten ze niet meer in de oren. Ook de camera werkt perfect, paar filmpjes geschoten en veel HQ foto’s.

Ze zeiden bijna elk hotel heeft een fitness gedeelte, ik zit hier nu al 3 dagen zonder fitness.. . Jammer maar goed, in San Francisco waarschijnlijk wel weer eentje. Kan ik mooi m’n bierbuik wegwerken!

In Las Vegas niet kunnen gokken, reden “geen 21 jaar oud” nou dan niet he… voor de rest mooi hotel en alles, lekker kunnen slapen in de “smoking room with Strip view” zo maar te zeggen, voor allebei wat.

Over een paar dagen ben ik jarig, en ga dan op m’n verjaardag “lekker” 500 kilometer rijden. Daarna wel mooi hotel in Santa Barbara. Ik zal nog wel even bellen op m’n verjaardag , voor jullie rond uurtje of 7 ‘s avonds.

28 juli, vroege morgen

Colin wil uitslapen. Ik ga dus in mijn eentje naar Dante's View en Badwater basin. De eerste schijnt volgens het boekje het mooist te zijn bij zonsopgang, dus dat wordt een vroegertje. Iets voor zessen trek ik de kamerdeur achter me dicht. Buiten is het 'frisjes' met 92 F (33 celsius...). Het is een dik half uur rijden naar Dante´s view. Het stijgt behoorlijk, de auto loopt het laatste stukje zelfs warm (airco uit....) op een helling van 16 procent.

Het uitzicht is inderdaad fenomenaal. Helaas, geen bereik dus geen plaatjes nog.

Na Dante doe ik Badwater Basin. Dat is een zoutvlakte op 85 meter onder zeeniveau. Heel bijzonder, vinden de Amerikanen (laagste punt in Noord Amerika). Maar ja, wat is nu 85 meter? In 1999 was ik in Turpan, China, en dat lag op 154 meter onder zeeniveau. En nog beter: dat was een oase, er werden druiven geteeld (was óók heet, herinner ik me).

Badwater is bloedheet (om half acht 's ochtends al 103 F/40 C). De Amerikanen maken er wel wat van. Ze hebben een aantal borden geplaatst en een flink teken in de bergen om zeeniveau aan te geven. Ik kijk eerst veel te laag, 85 m is toch nog een flink eind... (klik op de foto, tussen de pijltjes isn het.)

We gaan zo naar Yosemite, 600 km verderop. Het is nu bijna half negen in de morgen en Colin is net wakker.

27 juli, naar Death Valley

Heet, heet, heet en nog heter. Weet u hoe heet 116 Fahrenheit is? Nou, dat wil je niet meemaken. Mooi gebied, maar bloedheet. En daar zijn wij niet zo op gebouwd. Ik ben de pool al ingeweest, maar het blijft heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeet. Als je eruit komt, wordt je gezandstraald door wind van 50 graden (ongeveer).

's Avonds hebben we steak gegeten. Colin nam gewoon het duurste op de kaart (Borax Filet Mignon), ik moest het met de Cowboy ribeye. Die was ook best binnen te houden hoor.

Foto's volgen, er is wel inernet maar geen telefoonverbinding.
Morgen of overmorgen dus meer.

27 juli, van Vegas naar Death Valley

We pakken onze oude routine weer op: wakker rond negen uur, douchen, inpakken, uitchecken en dan op pad. We geven de bon af aan de Valet, en de auto wordt voorgereden. Een fooi van 10 dollar, en nog blijft het goedkoop parkeren (geen parkeergeld namelijk in Las Vegas!). We toetsen Red Rock Canyon in op de TomTom, en gaan op weg. Colin toetst dan Subway in voor een ontbijt, gaat ook goed. Er zit een junkie te paraderen bij die Subway, beetje vreemd type, waarschijnlijk verslaafd aan Crystal Meth want ze zit de hele tijd aan dr gezicht te plukken. Een half uur na dat stevige ontbijt rijden we het Red Rock Canyon State Park in. Voordien kleuren de rotsen al dieprood, beetje vreemd, het zijn eerst echte strepen (lagen) middenin de bergen. Later kleuren de hele bergen rood.

Colin heeft er nog een kleine aanvaring met een van de agaves. Daarna poseert hij vriendelijk als altijd.

Het park is in de desert: allemaal steenslag. Het levert mooie plaatjes op. Zelfs met de Blackberry!



In Death Valley NP zien we als eerste Zabriskie Point, een oude boorzuur (borax) afgraving. Prachtig gezicht, felgeel tussen bruine bergen. Je moet wel even je auto uit bij 42 graden in de schaduw (eh, welke??) en 150 meter lopen. Iemand sprak eens: als het meer dan 50 meter lopen is, is het de moeite niet. Deze keer wel, zie foto. Overigens is in de parken alles keurig voorzien van plakkaten met veel uitleg, erg interessant.

Viva Las Vegas (dag 2)

We slapen een keer uit. Senior staat om negen uur op en start (betaald) internet op om enkele blogpostjes te doen. Junior doet de luiken rond half elf open en wil direct ontbijten. Dat kan hoor. Uitgebreid buffet, smaakt prima.

Daarna gaan we het winkelcentrum naast het casino in. Luxe!! En duur!! We kopen wat drankjes en snacks en doen verder aan windowshopping. We informeren naar een rondvlucht per helicopter over de Grand Canyon. De prijs is redelijk (ahem): $329 p.p., maar de dollar is goedkoop en dan praat je over ongeveer €250 p.p. . Helaas zegt junior op het allerlaatste moment dat 't om hem niet hoeft. Daar gaan we hem nog wel een paar jaar mee plagen.

We duiken een paar uur achter de tv en na het tweede vroege avondbuffet doen we de bustoer over de strip. Voor 15 dollar ben je dan een uur of drie onderweg. Prachtige hotels, casino's, een orgie van neon. Leuk besluit van de dag. Senior vergokt nog een paar dollar (dank pa!), junior gaat direct door naar boven waar Sr. hem een half uur later weer opzoekt.

(Deze foto's zijn deels gemaakt met de Blackberry. Die zijn het minst van kwaliteit).

25 juli, Viva Las Vegas

Rond half zeven rijden we de Las Vegas Boulevard (The Strip) op en vinden probleemloos het hotel en de parkeergelegenheid. We doen eens luxe: Valet parking en bell boy service. Oftewel: zet de auto voor de ingang en laat de koffers binnensjouwen. Kost een paar cent, maar wel erg lekker makkelijk.

Omdat Colin graag een smoking-room wil, krijgen we een plek aan de strip-kant en helemaal bovenin het hotel (23e verdieping). Uitzicht is erg aangenaam 's avonds.



Tegen half negen besluiten we te gaan eten. Helemaal fout, dat doet iedereen om die tijd. Na een klein uur wachten kopen we voor 100 dollar een dag lang (voor 2 personen) onbeperkt buffetten. Smaakt erg goed, veel keus (uit alle delen van de wereld). Daarna gaan we de Strip op. Pffffffffffff, 39 graden om 11 uur 's avonds, daar ben ik niet op gebouwd. We vluchten een airconditioned winkelcentrum in, doen daarna weer even de strip en gaan dan het hotel maar weer in. Even gokken, 120 $ armer het bed opgezocht. Colin mag wel het Casino in, maar niet gokken. Helaas.

25 juli middag (2)

Been there, done that and it was better on History HD. Dat vat kort door de bocht ons bezoek aan de Hoover Dam wel samen. Eerst 8,7 km file (TomTom is wat dat betreft wel makkelijk) en dus een dik uur bijna stilstaan. Dan in 40 seconden over de dam, waar het water laag staat trouwens. Draaien, plaatje schieten en naar Las Vegas. Dit was echt iets van: nooit weer. Slechter beeld dan op YouTube, en twee uur verklooid. Maar het kan van de lijst af nu.

25 juli middag (1)

Na Joshua Tree gaan we via de binnenlanden naar Las Vegas. Via de Interstates is het een drie uur, we doen het in dik vijf. Via Twentynine Palms, Ambroy en Cima is het een prachtige route door de Mojave Desert.

In Ambroy (drie huizen en een tankstation) stoppen we bij dat tankstation. Roy's heet het. Roy en zijn vriend helpen vriendelijk. De koffie kunnen ze niet brewen (laten pruttelen), want de watervoorziening is niet goedgekeurd door de overheid. Dus krijgen we gekookt water met een theezakje om koffie te trekken. Smaakt prima trouwens.
Terug in de auto is Colin nog wel onder de indruk. 'Die Roy had een pistool in zijn riem, zag je dat Pa?' Nee, die zag dat niet.

Een kilometer of 15 voor we het Mojave desert preserve verlaten, stoppen we. Niet een sanitaire stop, maar om te roken. Binnen twee minuten stopt een Park Ranger achter ons. Een super sjacherijnige vrouw denkt dat we panne hebben. Nee dus. Ze snauwt wat en rijdt verder. Bitch.