Erg leuk: Santa Monica

Colin kijkt uit het raam om het weer te checken: "De meiden lopen in minirokjes en tanktops, het weer is dus okay". Ook een manier om te beoordelen of het warm is. Ik zou mij arm even uit het raam gestoken hebben voor wat nauwkeuriger bepaling. Maar we zitten op zes hoog, zegt Colin, en de wind kan daar rare dingen doen. Heeft ie gelijk in!

Na het douchen herpakken we de bagage. Alleen dingen die we nodig hebben in de eerste dagen, gaan in het kleine koffertje van Marc en Colins rugzak. Scheelt onnodig slepen met kleren.

Zonder ontbijt (20 dollar de man?? Is u gek??) gaan we naar Santa Monica. We lopen de laatste kilometer naar de Pier. Eten daar een sandwich, drinken er een koffie en hangen de toerist uit. Zie plaatjes.

Colin doet zijn goede daad van de week. Een oma en dochter (en een heel aantal kids in buggies) lopen de helling op, maar kunnen de tweelingbuggy niet de baas. "Can I help you?" Nou, of dat mag, oma glundert er zelfs van. En als ze zijn shirt ziet, is direct de vraag of hij in dienst is (hij heeft zijn landmachtshirtje aan). Nee, NOG niet....



Ow, de Santa Monica Pier blijkt het einde van Route #66. Hebben we daar toch 200 meter van gedaan!

Het is helaas weinig zonnig als we in Santa Monica zijn. Maar al met al voor herhaling vatbaar, dat Zandvoort van de VS.