San Diego was weinig aan

De rit naar San Diego is saai. Als je de Interstate neemt is het tussen betonnen afscheidingen rijden en zie je helemaal niks, behalve wat reclamezuilen. Daarom draaien we na een tijdje om, rijden 20 km terug en nemen we de binnenweg via Riverside en Esposito. Dat bevalt beter qua uitzicht.
We stoppen maar bij een supermarkt voor brood, kaas en salami en brouwen daar ons eigen ontbijt van. Prima binnen te houden, en 30 euro bespaard ten opzichte van het Hilton in Anaheim.

In de VS hebben ze speciale monster energydrink, in smaken die in NL niet verkocht worden. Colin schrikt wel van het cafeïne-gehalte, dat is drie maal zo hoog als in Nederland. Hij is inderdaad erg wakker na zon blikje.
Overigens laat hij direct na het nemen van deze foto het blikje vallen. De huurauto (een Chevrolet Malibu met 20.000 mijl op de teller) ruikt een tijdje als mijn huis na een LAN-party van de heren.

In San Diego valt het complex dat er op de video/website zo mooi uitzag wat tegen. Zal ook wel komen door het weer: grijs tot vier uur 'smiddags. We zijn er al om twee uur, duiken de pool in, checken tegen vier uur in, kijken tv en dvd's die op de laptop staan en gaan daarna naar een diner op zoek. Dat valt een beetje tegen, want in het eerste gebied is geen parkeerplaats te vinden. We belanden uiteindelijk bij Miguels Cocina waar we mexicaans eten (na een half uur wachttijd op een tafeltje, het is er erg druk). Josh regelt ook bier voor Colin en ziet dat beloond in een vette fooi. Tortilla chips met dip van het huis. Daarna neemt Colin iets van een loempia zonder groente, gevuld met rundvlees. Ik heb falitas met seafood. Da falitas (soort pannekoekje van maismeel) blijven liggen, het seafood met uien en bonen is verrukkelijk. Rijst erbij, guacamole, mmmm.

De avond is weer tv annex dvd. Half twaalf vallen de luikjes neer.