Zaterdag 31 juli

Colin is jarig vandaag. Gistermiddag (16 uur ongeveer) belde moeders al op om 'm te feliciteren (was al na middernacht in NL, dus jarig daar). zaterdagochtend belde hij oma, opa & marc maar even. Iedereen weer helemaal op de hoogte, als ze de blog al niet gelezen hadden.

Er restte ons nog één highlight van San Francisco: die ene brug. Okee, hebben we dus ook maar snel gedaan. Eerst 64 dollar !! aftikken voor we de auto uit de parkeergarage mochten halen. Ach, Amsterdam is nog duurder, denken we dan maar.


De Golden Gate Bridge lag weer eens in de mist. We hebben 'm vanaf de zuidzijde (San Francisco) op de foto gezet, daarna eroverheen gereden, nogmaals vanaf de noordzijde (Sauselito) vereeuwigd. Net als al die Amerikanen, Britten, Japanners en Chinezen deden. Een Amerikaanse dame was zo vriendelijk ons beide voor de brug op de digitale gevoelige plaat te zetten. Colin wilde eigenlijk niet, maar liet zich na flink aandringen toch overhalen.

Daarna de lange lange rit langs de kust naar Goleta, bij Santa Barbara. Volgens het boekje 600 km. Ja, als je de snelweg neemt, en die US highway 101 is doodsaai. Wij namen natuurlijk de Pacific Coast Highway. Iets meer dan 800 km, en met tempo 80 schiet dat niet echt op. Maar wel erg mooi hoor, die weg. Helaas was het aan het begin van de dag erg grauw. Opvallend: de weg loopt echt op minder dan 30 meter van de zee!
Een raad voor mensen die de PCH ook willen doen: zet de TomTom uit. In ieder geval: snoer Eva de mond. Want die wilde hele stukken van de PCH niet nemen. Wij zijn eigenwijs, deden we lekker wel.

Onderweg moesten we, volgens het boekje, de 17 miles drive doen tussen Monterey en Carmel. Dus gedaan. Het bleek een soort enclave, de Pebbles Beach Company. Heeeeeeeeel erg dure en mooie en mooigelegen huizen daar. Met allemaal golfvelden ertussen. Volgens mij is er jaarlijks een professioneel tournooi. Even googelen.... Was in ieder geval een vreemd gezicht, mensen aan t golfen op 10 meter van zee.

Acht uur 's avonds in Goleta's Holiday Inn. Snel een hap eten: bij het Outback Steakhouse want de afhaalchinees was out of business, het pand for lease. Colin laat 't op zijn verjaardag weer goed smaken, neemt zo ongeveer de duurste steak van de kaart, in de grootste maat, een 12 oz. Outback Special (kogelbief van 350 gram zeg maar). En eet 'm nog op ook (en laat de frites staan)! Ik neem een beschaafde trio van de grill: ribbetjes, kipfilet en garnalen. Smaakt prima. Erg leuke waitress (Linsey). Ach, beetje babbelen en een goede fooi is verzekerd.

Op de hotelkamer begint Colin de helicopter te demonteren. Dat belooft weinig goeds.
Morgen meer.